Svemirska istrazivanja. Sve sto padne na pamet: stara istrazivanja, novi projekti, letilice, svemirske stanice, otkrica, slike i konacno nagadjanje ima li zivota u svemiru i ako ga ima ili ga je bilo kada cemo to otkriti.

još nisam otkrila tajnu univerzuma...iako mi je to životna želja :nonono:
(opet kažem, imam ja i ostvarivih želja :D)

Tako dobra tema a josh uvijek nije zazivjela...Svemir je tako veliki i ovo je tako neiscrpna tema... Evo za pochetak stavicu jednu zaista interesantnu slichicu... Nevjerovatno chudo prirode,koje ni jedna ljudska ruka ne moze ,ma koliko god se trudila, da prikaze onako kakvo je u stvari...
http://blog.b92.net/user_stuff/upload/606/mc.606.jpg

Mi smo zvjezdana prasina

Ovo se odavno pretpostavljalo i sigurno nije prvi put da ga sad cujete. Medjutim, sad postoje i dokazi za ovu tvrdnju. Naime, americki infracrveni teleskop Spitzer je slikao supernovu Cassiopeia A koje je otprilike 10.000 puta veca od zemljine veliine. Na tom infracrvenom snimku se vidi kompletan materijal koji je potreban za izgradnju jednog novog planetarnog sistema. Vide se na rimjer tragovi gvozdja, silicijuma, ugljenika i aluminijuma. Snimak predstavlja dakle, prvi dokaz vec ustaljene teorije da svi tezi elementi nastaju u "srcu" zvijezda. Kasnije se ti elementi, posredstvom explozija tih istih zvijezda (supernova) sire univerzumom, od njih se grade cvrsta tijela (planete) i dalje voda,minerali, organska materija i zivi organizmi. link (http://www.jpl.nasa.gov/news/news.cfm?release=2007-151)

http://www.jpl.nasa.gov/images/spitzer/pia01903-browse.jpg

http://img401.imageshack.us/img401/4923/016lc7.jpg

Danas se zna da je naša galaksija samo jedna od nekih sto milijardi galaksija, koliko ih možemo viđeti pomoću modernih teleskopa, pri čemu svaka od njih sadrži približno sto milijardi zvijezda.
Ranije se vjerovalo da je kosmos statičan, ali je ova ideja napuštena jer se shvatilo da bi u tom slučaju noćno nebo bilo svuda podjednako sjajno, kao i samo Sunce. Dakle, galaksije se kreću, ali kako se tada vjerovalo, sasvim nasumično. Ogromno iznenađenje je nastupilo kada je ustanovljeno da se gotovo sve galaksije udaljavaju od nas. Štaviše, Hubble je 1929.god.ustanovio da što su galaksije dalje od nas, to se brže udaljavaju. Jedini model koji je podržavao ovakav način kretanja je da su galaksije raspoređene u ogromnoj sferi i da se sve kreću od centra sfere ka spoljašnjosti. Ovo dalje dovodi do zaključka da, ukoliko vrijeme vratimo unazad, sve galaksije i sve materije kosmosa potiču iz jedne tačke (centra sfere) i da je čitavo postojanje izbljuvano u ogromnom oslobađanju energije iz te tačke, poznatom pod imenom "BING BENG" (Veliki Prasak), koji se, kako se procjenjuje, dogodio prije 13,8 milijardi godina. Na osnovu ovih dokaza teorija Velikog Praska je postala opšteprihvaćena.
Ono što najnovija mjerenja pomoću najsavremenijih uređaja svjedoče, a o čemu se trenutno ni jedan od najgenijalnijih umova planete ne usuđuje dati mišljenje, je podatak da se galaksije međusobno udaljavaju neprekidno povećavajući brzinu!? Da bi bilo što povećavalo brzinu potrebno je da ga neka sila vuče ili gura. Pošto je gravitacija dominantna sila u kosmosu, a kako je ona uvijek privlačna, izvlači se zaključak da postoji nešto van granica poznatog svemira što daje ubrzanje svoj materiji kosmosa! Šta je to, nauka za sada nema odgovora.

Preuzeto sa MOJNOVAC:

http://www.sundance.ws/img/image001.jpg
http://www.sundance.ws/img/image002.jpg
http://www.sundance.ws/img/image003.jpg
http://www.sundance.ws/img/image004.jpg

Preuzeto sa MOJNOVAC:
http://www.sundance.ws/img/image005.jpg
http://korzik.net/uploads/posts/1191325255_planet_sizze_5.jpg

http://korzik.net/uploads/posts/1191325269_planet_sizze_6.jpg

http://korzik.net/uploads/posts/1191325282_planet_sizze_7.jpg

Boravak u svemiru za samo 100 000 eura
http://youtube.com/watch?v=7oBZiLQGAEo&feature=related

Controlled from 774 million miles away, NASA's Cassini spacecraft will swoop within 30 miles of the surface of one of Saturn's moons Wednesday, in an unprecedented flyby maneuver.

In a moment long awaited by NASA scientists, the unmanned orbiter Cassini will pass through geysers of ice, water vapor, and dust erupting from the southern pole of the 310-mile-wide moon Enceladus, in hopes of collecting fine particles. The 465-mile-high plumes shooting out from fissures, or tiger stripes, in the moon's surface, were first discovered during a similar but much more distant flyby in 2005.

"This will be our closest flyby yet," says NASA scientist Candice Hansen-Koharcheck. "We knew that Enceladus was a very interesting target, but we had no idea that we would find the kind of activity that we found — water just spewing out of the south pole."

The discovery in 2005 happened during the third flyby of Cassini's original mission, a four-year exploration of Saturn, which concludes in June. Since then, scientists have been carefully planning the trajectory for additional maneuvers during an extended mission for the spacecraft, proposed to continue through June 2010. If all goes according to plan, Wednesday's will be the first of eight additional flybys.

Cassini will be 120 miles from the small moon's icy surface when it passes through the edge of the geysers. Future flybys will get as close as 16 miles from the surface of Enceladus — and 100 miles from the surface while passing through the plumes — but in this first close approach, scientists decided to proceed with caution. "We concluded that there really wasn't any point to push it on this flyby, especially considering that we've got seven more coming up in the next couple of years," says Cassini program manager Bob Mitchell.

By collecting particles from the plumes of gas and water vapor bursting out of Enceladus at approximately 800 miles per hour, scientists hope to better understand the composition of the moon's surface in contrast to its interior — scientists believe that some of the plumes' water-ice particles emerge from within the moon and some bounce off its surface. Scientists also want to know whether there is any liquid water — an essential component to supporting life — below the moon's iced surface. "The thing that makes Enceladus so exciting is that all of the ingredients you would need to support life, as we know it on Earth at least, are there," Mitchell says. "We know there's ice," he adds. "The one thing that we don't know for certain is whether there is liquid water."

The moon's plumes emit particles that are 90% water, in vaporized form, and contribute to the large rings around Saturn. "It's like the steam coming out of your kettle," Hansen-Koharcheck says. By analyzing the molecular structure of these particles, scientists hope to determine whether the vapor originates as ice or liquid, and whether that means there could be life in Enceladus's interior, beneath the surface of the ice.

Additionally, they hope to get a better grasp on the remaining 10% of the particles. During the July 2005 flyby they were able to collect samples of particles that showed the presence of organic materials including carbon dioxide and methane, which, along with water and energy, are essential to sustain life. For larger carbon compounds, however, the results were less clear. As Hansen-Koharcheck puts it, "The data gets really noisy."

Scientists hope that clearer data will reveal information about why the geysers formed. The leading theory is that Saturn's gravitational pull puts stresses on the moon, causing the fissures from which the plumes erupt. "Enceladus' orbit around Saturn is eccentric," Mitchell says. It's just enough off of circular that the effect of gravity on the moon is different from one point to another, and different from the planet's other moons. "That difference in the tug would be enough to cause the body to distort differently as it goes around Saturn." The friction created when sides of the tiger stripes are pulled apart or pushed together at different points during orbit may be creating the heat that ultimately causes the eruptions.

In addition to collecting particles for analysis in an ion and neutral mass spectrometer, and a cosmic dust analyzer, Cassini will photograph yet unseen parts near the moon's south pole. It will also use infrared technology to create a comprehensive map of surface temperatures at the south pole. Warmer temperatures increase the likelihood that there is water in liquid form on the small moon.

Hansen-Koharcheck and her colleagues are hopeful about their prospects of better understanding the structure of Enceladus — and what that will mean about the conditions in its interior. "It's one of these fun mysteries," she says. "It all goes back to this question: Could there be life?"

===============
TIME

Svemir...univerzum...kosmos...vasiona...beskonačno , zagonetno prostranstvo...

Svemir me oduvijek živo interesovao, čak sam davno željela da budem astronaut, da dodirnem zvijezde :)

http://img145.imageshack.us/img145/6619/svemirpreviewws9.jpg (http://imageshack.us)


http://img219.imageshack.us/img219/5701/uhowe3so2.png (http://imageshack.us)

Ispod površine Titana nalazi se ocean?
Titan, veći Saturnov mjesec, možda ima tekući ocean ispod svoje površine, prema novim podacima koje je prikupila europsko-američka sonda Cassini-Huygens, ističe se u studiji objavljenoj u časopisu Science






WASHINGTON - Proučavanjem podataka koje je niz godina prikupljao radar sonde Cassini, znanstvenici su došli do zaključka da se površina Titana pomiče u odnosu na čvrste referentne točke.

Taj fenomen navodi na pomisao da se brzina rotacije Titana privremeno ubrzala.

Kako navodi astronom Ralph Lorenz sa sveučilišta Johnsa Hopkinsa u Marylandu, glavni autor radova objavljenih u američkom časopisu Science od 21. ožujka, računalne simulacije upućuju na to da vjetrovi u gustoj Titanovoj atmosferi možda potresaju taj Saturnov mjesec naprijed i natrag naspram njegove osi.

Drugim riječima, kretanje atmosfere ubrzava rotaciju malog mjeseca, a zatim ju koči pod konac godine kada se mijenja kut rotacijske osi.



Ti su pomaci prilično veliki i upućuju na postojanje tekućeg oceana između Titanove kore i jezgre, bez kojeg bi se ti pomaci kore teško mogli zamisliti, pišu autori studije.

Sonda Cassini-Huygens koja je lansirana 1997. prva je svemirska sonda namijenjena istraživanju Saturna. Istraživanje vodi NASA koja je izgradila orbitalni modul Cassini, a Europska svemirska agencija (ESA) opremila ga je sondom Huygens.

Cassini opremljen Huygensom ušao je u Saturnovu orbitu 1. srpnja 2004. nakon sedmogodišnjeg putovanja i 3,5 milijarda prijeđenih kilometara.


Izvor T-Portal-HR

-------------------------
Ja sam isto mastao da budem astronaut medjutim kada sam vidio unutrasnjojst svemitske stancie Mir (kopiju) ili apolo modul prestao sam da to zelim.

Otkriven solarni sistem slican nasem:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/7333155.stm

The Google Lunar X Prize je konkurs koji je raspisan na interentu,a nagradaje 30 miliona dolara. Sve sto treba da uradite je da konstruisete neku vrstu rakete koju cete lansirati i spustiti na mjesec. Tamo cete, kako znate i umijete istrazite teren u radijusu od najmaje 500 metara.I na kraju cete dobiti video zapis i fotografije direktno sa naseg satelita. Zvuci jednostavno? Evo, prijavite se (http://www.googlelunarxprize.org/)

A ovdje (http://www.xprize.org/) mozete vidjeti jos koje konkurse i nagrade nudi fondacija X Prize.

IZVOR (http://www.madeinmontenegro.com/vbforum/member.php?u=166)

Sa B92:
Vodič kroz svetove vanzemaljaca
Malo je stvari tokom istorije toliko raspaljivalo maštu čovečanstva kao mogućnost postojanja života na drugim svetovima. Od kanala na Marsu do "modernih" vanzemaljaca kao što su Vulkanci, G'Keki ili Šrajk, čovečanstvo je razmatralo i maštalo o mogućim varijantama života širom univerzuma.

Piše: Luka Mihajlović



Čovečanstvo je u poslednjih 30 godina uspelo da se otrgne od tzv. ugljeničnog šovinizma i da razmotri pun spektar mogućnosti koje Univerzum pruža.

Procenjuje se da u kosmosu postoji 10^21 zvezda. Uz bilo kakvu smislenu procenu parametara verovatnoće moguće je izračunati da u svemiru najverovatnije postoji veliki broj svetova na kojim postoji život (Ovaj tekst, naravno, ne bi imao smisla ako bi pretpostavili da nema života van Zemlje, te ta mogućnost nije razmatrana. Više o ovoj mogućnosti na linku).
U vezi sa tim, u egzobiologiji se često pominje tzv. Drejkova jednačina (link), čija funkcija je (izrazito gruba) procena broja civilizacija u našoj galaksiji koje su u datom vremenskom momentu u mogućnosti da komuniciraju sa nama.
Shodno ovim procenama, broj svetova na kojim postoji život je od 1-10^12, dok se procenjuje da je moguće da postoji čak 10.000 civilizacija u ovom trenutku u našoj galaksiji. Prirodno je zapitati se da li će ova bića čak i na najosnovnijem nivou gradje biti imalo slična nama (Pri čemu, u ovom kontekstu, ljudi su vrlo slični bakterijama i jazavcima).
No, da bi krenuli u diskusiju o razlilčitim mogućnostima, ne bi bilo loše upoznati se sa onim od čega smo svi mi gradjeni.
Ugljenik
Osnovna postavka života na zemlji podrazumeva da ga izgradjuju jedinjenja bazirana na ugljeniku, da je osnovni fluid voda, dok su glavne klase jedinjenja koja ostvaruju funkcije i čuvaju informaciju proteini i nukleinske kiseline - DNK i RNK.

Ugljenik (hemijski simbol C) je 6. element periodnog sistema elemenata i 4. po rasprostranjenosti u univerzumu. Na Zemlji je situacija prilično drugačija - ugljenik se nalazi u kori u obliku karbonata u količinama koje su stotinama puta manje od količine silikata.
Alotropi ugljenika
Život na Zemlji baziran je na ugljeniku. Ugljenik predstavlja osnovni element koji izgradjuje aminokiseline, šećere, lipide itd. Evidentno je hemijska evolucija na primordijalnoj Zemlji iz nekog razloga favorizovala razvoj hemijskih (a nakon toga i bioloških) vrsta zasnovanih na ugljeniku.
Uz osnovno poznavanje hemijskih osobina ugljenikovog atoma nije teško zaključiti i zašto. Ugljenik je jedan od retkih elemenata koji može da gradi proste, dvostruke i trostruke hemijske veze sa različitim elementima (kao što su azot, kiseonik, vodonik) Sem toga, moguće je formiranje dugačkih polimera, jer je veza C-C jako stabilna. Ove osobine omogućavaju nastanak astronomski velikog broja jedinjenja na bazi ugljenika, što je svakako doprinelo i stvaranju prvog samoodrživog hemijskog sistema koji je imao mogućnost da se razmnožava i mutira - prve ćelije.
Voda
O značaju vode za život na Zemlji nije potrebno previše pričati. Sve hemijske reakcije koje čine život se odigavaju u vodi, voda čini oko 70% naših tela, bez vode umiremo za 3 dana.
Ono što vodu čini toliko posebnom su njene fizičko-hemijske osobine. Voda ima širok temperaturni opseg u kom se nalazi u tečnom stanju, visok toplotni kapacitet koji je od značaja za termoregulaciju, visoku toplotu isparavanja. Molekul vode je jako polaran i ima mogućnost rastvaranja velikog broja supstanci, zbog čega je nazivamo i "univerzalnim rastvaračem" (što nije u potpunosti tačno, jer voda ne moži da rastvori veliki broj supstanci).
Centralna dogma
Kod čoveka i svih ostalih živih bića (u koja autor ne svrstava viruse) molekul koji služi za čuvanje i prenos informacija u organizmu je molekul DNK. Proteini su "radnici", ogromna grupa najrazličitijih molekula čija funkcija je praktično sve ono što povezujemo sa životom - metabolizam, rast, homeostaza i ultimatno, prenos genetske informacije sadržane u DNK u sledeću generaciju.
Tzv. centralnu dogmu molekularne biologije je postavio Frensis Krik 1958. godine. Najkraće rečeno, dogma kaže da se informacija sadržana u DNK prepisuje na RNK, odakle se translatira do proteina. Na taj način zapis sa DNK ostvaruje funkciju. Iako postoje izuzeci(link), protok informacija je jednosmeran. na ovoj postavci se zasnivaju svi organizmi na Zemlji.
Centralna dogma molekularne biologije
Bitno je naglasiti da su gradivne jedinice biomakromolekula (sem nukleotida) hiralni molekuli - što znači da u prirodi postoje u 2 oblika koji se razlikuju jedino u rasporedu hemijskih grupa u prostoru. Tako u prirodi postoje D i L aminokiseline i šećeri. Za sada još neobjašnjena specifičnost života na Zemlji je osobina makromolekula da su gradjeni od samo jednog hiralnog oblika. Tako se u proteinima mogu naći samo L aminokiseline, a u polisaharidima samo D šećeri. Koliko je ova osobina neobična može sa zaključiti iz proste statistike - verovatnoća da jedan molekul od npr. 300 gradivnih jedinica bude izgradjen od samo L oblika iznosi 1/2^300.
Alternativne biohemije
Prva razlika u biohemiji na koju bi mogli naići diljem svemira bi bilo postojanje života drugačije hiralnosti - organizmi čiji bi sistem funkcionisao na sličan način, s tim što bi trodimenzionalna struktura molekula bila "slika u ogledalu " zemaljske strukture. Zanimljivo je što bi ovakva životna forma bila potpuno nekompatibilna sa zemaljskom - svi nutrijenti bi, iako hemijski jako slični, bili neupotrebljivi.
Varijante živih organizama gde bi RNK bila nosilac informacije ili čak imala enzimsku ulogu je takodje bliska logici.
"Sitnice" kao što je energetski mehanizam zasnivan na nekom lokalnom supstratu ili npr. fotosinteza koja kao izvor energije koristi mikrotalasno zračenje su i dalje, uslovno, bliski onome što nam je poznato na ovoj planeti.
Prava spekulacija počinje sa pretpostavkom drugog atoma ili rastvarača kao molekulskog osnova nekog oblika života.
Hipotetična životna forma bazirana na silikonu
Silicijum je jedan od najrasprostranjenijih elemenata na Zemlji i, iako ga nema mnogo u medjuzvezdanom prostoru, pretpostavlja se da ga cela klasa planeta sličnih Zemlji sadrži u značajnim količinama. Samim tim, nameće se kao moguć osnov jedne drugačije potke života. Silicijum je po mnogim hemijskim osobinama sličan ugljeniku - ima sličan elektronski raspored, gradi relativno jake Si-Si veze. Neki organizmi na zemlji koriste silicijum u izgradnji svojih egzoskeleta i strukturnih elemenata. Osim ovih osobina, da bi izgradili sliku eventualnog života baziranog na silicijumu, neophodno je reći da postoje i osobine ovog atoma koje značajno ograničavaju njegovu "bioprimenljivost". Silicijum zbog voluminoznog atoma ne može da gradi dvostruke i trostruke veze, a silicijumska varijanta prostog ugljenovodoničnog niza (a koji možemo naći u masti, nafti, ćelijskim membranama i sl.) je izrazito reaktivna sa vodom. Značajno stabilniji su silikoni - polimeri sastavljeni od nizova naizmeničnih atoma silicijuma i kiseonika.
Još jedna prepreka je činjenica da, dok je ugljen dioksid gas, silicijum dioksid je čvrsta supstanca, koja je osnovni sastojak peska i stakla. Ovo postavlja niz problema vezanih za eliminaciju otpadnih produkata iz organizma, kao i za kruženje raspoložive materije.
Ipak, moguće je pretpostaviti da silikonska jedinjenja mogu biti biološki korisna u uslovima temperature i pritiska koji se vrlo razlikuju od one na površini terestrične planete, bilo u kombinaciji sa ugljenikom ili samostalno, kao osnovni gradivni element života.
Sem silicijuma, u vezi sa ovom tematikom obradjivani su i fosfor, azot, arsen, itd, ali usled nedostatka prostora i manje-više nepotkrepljenih razmatranja ovi elementi ovde neće biti obradjivani
Alternativni rastvarači
Za bilo koji živi sistem neohodna je fluidna faza, koje će da prenosi sastojke od jednog do drugog dela ćelije/organizma, učestvuje u razmeni materije i energije i povezuje organizam u celovitu strukturu.
Postavlja se pitanje da li fluidna faza mora biti voda. Već u komšiluku (sateliti gasovitih planeta Sunčevog sistema) su otkrivena jezera ugljovodonika, erupcije amonijaka, metanol.
Najčešće predlagana alternativa je svakako amonijak. Ova supstanca je gradjena od elemenata kojih ima u izobilju širom svemira(azot i vodonik), polarna je, može da rastvara organske molekule itd.
Ipak, postoje ozbiljni problemi u razmatranju amonijaka kao osnove za život. Amonijak gradi značajno slabije vodonične veze od vode, površinski napon mu je mnogo manji, dok je hidrofobni efekat, koji je neophodan za pravilno funkcionisanje svih biomolekula značajno manje izražen.
Biosfera bazirana na amonijaku bi verovatno postojala u uslovima temperature i pritiska koji su izrazito neuobičajeni na Zemlji. Dok zemaljski život (uglavnom) opstaje na temperaturama izmedju 0 i 100 °C, opseg temperatura na kojim je amonijak tečan pri normalnom pritisku je od -80 - 30 °C. Tek se pri visokim pritiscima ovaj temperaturni opseg se približava opsegu u kom je voda u tečnom stanju.
Niske temperature predstavljaju problem za normalnu termodinamiku biohemijskih reakcija, ali smeše amonjaka i vode ostaju tečne na temperaturama koje su značajno niže ot tačke mržnjenja vode, te bi takve biohemije bile dobro prilagodjene uslovima izvan zone nastanjivosti.
Iako su mnogi drugi rastvarači razmatrani, većina se u svemiru nalazu u previše malim količinama da bi pružili osnov za ozbiljnu diskusiju. Jedini koji su dokazani u većim količinama su etan i metan, ali su ovi molekuli u potpunosti nepolarni, i stoga verovatno nema načina na koji mogu da formiraju fluidnu osnovu živog sistema.
Osim opisanih varijanti, u razmatranje su uzimane i razni drugi manje ili više neverovatni slučajevi.

Nastavak teksta
------------
Sve, naravno, počinje od definicije života. Autor je nakon kraće pretrage našao 40 različitih definicija i otprilike isto toliko setova karakteristika koje jedan živi sistem mora da ima da bi se tako mogao nazvati. Evolucija je svakako jedna od tih karakteristika.
NASA-ina radna definicija "život je samoodrživ hemijski sistem koji podleže Darvinovskoj evoluciji" je verovatno prigodna za život na Zemlji, ali ne uzima u obzir spektar mogućnosti drugih svetova(što nije bez ironije, jer je NASA svakako najbliža otkrivanju ekstraterestrijalnog života). Drugačiji tip naslednog materijala bi imao za posledicu različite šeme promena, verovatno potpuno nezamislive iz ove perspektive, koje teško da bi mogli da nazovemo Darvinovskim.
Još jedna zanimljiva zamerka ovoj definiciji je ideja o hemijskom sistemu.
Relativno dugo se u naučno-fantastičnoj literaturi provlači ideja samoorganizovanih oblaka, nebula, i sl. koji su, na neki način živi. Najčešće se pominju magline ili životne forme bazirane na vodoniku u atmosferi gasovitih džinova. Novije računarske simulacije su pokazale da ovakve pojave nisu moguće samo u glavama pisaca, već imaju (iako relativnu tanku) naučnu potporu. Ovakav sistem je čisto fizička pojava, koja usled dovoljne kompleksnosti ispoljava sve potrebne karakteristike živog sistema - promenljivost, mogućnost replikacije, kretanje itd.
Ozbiljan korpus članak i eseja je objavljen i na temu tzv "zveckajućih replikatora"- mehaničkih entiteta koji imaju mogućnost umnožavanja i promene tokom generacija. Iako ovakva ideje zvuči, u najmanju ruku, iščašeno, ne postoji teorijski razlog koji zabranjuje postojanje ovakve forme života.
Ova klasa hipotetičkih sistema je pomenuta kao primer nečega što je toliko udaljeno od uobičajenog razmatranja da mi stvarno ne možemo da damo odgovor čak ni na banalno pitanje da li je u pitanju živ ili neživ sistem. Više informacija je moguće naći na linkovima(1, 2).
Sasvim je sigurno da nismo svesni celokupne raznolikosti univerzuma (što se toga tiče, nismo svesni ni raznolikosti naše planete), te da će nova saznanja doprineti uobličavanju ideje o tome šta bi mogli da očekujemo u slučaju kontakta.
Iako smo razmotrili odredjene mogućnosti i varijacije na temu, do eventualnog prvog kontakta sve navedeno ostaje na nivou spekulacija, maštarija i "educated guess"-ova, koji služe da uposle mašte i povedu um u neke nove daljine. Što je verovatno dovoljno.

ovdje (http://www.shatters.net/celestia/) mozete skinuti interaktivni program Celestia koji vam omogucava da simulirate putovanje kroz svemir. Program omogucava putovanje kroz nas solarni sistem, pa dalje do 100.000 zvijezda nase galaksije , cak moze da se virtuelno napusti Mlijecni put. Moze zumiranjem da se posmatra sve od malih satelita koji se nalaze u zemljinoj orbiti do galaksija.

Kratka istorija svemira
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''' '''''''
Using observatories on the earth and in space, astronomers have been able to study the nature of the cosmos in unprecedented detail. By analysing the motion of distant galaxies, they have discovered that the whole cosmos is expanding under the influence of forces unleashed at its birth in the big bang. Combined with studies of the radiation left over from that primordial explosion, they have found that the universe was born 13.7bn years ago, give or take 200m years.

Pinning down the date of creation with such precision is impressive, but scientists have gone much further. They have begun to piece together the whole history of the universe, from the big bang to the present day. The very earliest moments are still the focus of intense research, and the final word is not yet in. Even so, the timeline of events now emerging is every bit as astounding as the creation myths of the world's religions.

10^-43 seconds

Known as the Planck Era, this is the closest that current physics can get to the absolute beginning of time. At this moment, the universe is thought to be incredibly hot, dense and turbulent, with the very fabric of space and time turned into a roiling morass. All the fundamental forces currently at work in the universe - gravity, electromagnetism and the so-called strong and weak nuclear forces - are thought to have been unified during this stage into a single "superforce".

10^-35 seconds

The so-called Grand Unification Era, at the end of which the superforce begins to break apart into the constituent forces we see today. Around this time so-called inflationary energy triggers a dramatic burst of expansion, expanding the universe from far smaller than a subatomic particle to far larger than the cosmic volume we can see today. In the process, the primordial wrinkles in space-time are smoothed out.

10^-32 seconds

The energy dumped into the universe by the end of inflation leads to the appearance of particles of matter via Einstein's celebrated equation E=mc^2. Initially a mix of matter and antimatter, most of the particles annihilate each other in a burst of radiation, leaving behind randomly scattered pockets of matter.

10^-11 seconds

The so-called Electroweak Era, when the last two fundamental forces still unified with one another - electromagnetism and the weak nuclear force - finally split, leaving the universe with the four separate forces we observe today.

10^-6 seconds

As the universe continues to expand, it becomes cool enough to allow the familiar particles of today's matter, protons and neutrons, to form from their constituents, known as quarks.

200 seconds

At a temperature of one billion degrees celsius, protons and neutrons start to come together to form nuclei, the charged cores of atoms. Within 20 minutes, the temperature of the universe has become too cold to drive the process, which ceases with the formation of the nuclei of hydrogen and helium, the simplest and most common chemical elements in the universe. The formation of all the other elements - including the carbon, oxygen and nitrogen needed for life - will emerge with the first massive stars millions of years later.

300,000 years

The universe has cooled to about 1,000C - cool enough for electrons to pair up with nuclei to form the first atoms. By the end of this so-called Recombination Era, the universe consists of about 75% hydrogen and 25% helium. With the electrons now bound to atoms, the universe finally becomes transparent to light - making this the earliest epoch observable today.

200m years

Small, dense regions of cosmic gas start to collapse under their own gravity, becoming hot enough to trigger nuclear fusion reactions between hydrogen atoms. These are the very first stars to light up the universe.

0.5bn - 1bn years

The force of gravity starts to pull together huge regions of relatively dense cosmic gas, forming the vast, swirling collections of stars we call galaxies. These in turn start to form clusters, of which one - the so-called Local Group - contains our own Milky Way galaxy.

9bn years

The force of gravity trying to slow the cosmic expansion begins to lose out to the anti-gravitational effect of "dark energy", a mysterious force which has been accelerating the cosmic expansion ever since.

9.1bn years

A region of gas and dust from exploding stars in the Milky Way galaxy starts to collapse under its own gravity, forming a small star surrounded by a disk of rocky material and gas. Swarms of giant chunks of debris form within the disc, collide and merge - forming the Earth, moon and other planets.

· Robert Matthews is visiting reader in Science at Aston University, Birmingham

Before the big bang
The big bang is the ultimate extreme event - one where conditions are so intense that even our best theories of physics break down. Yet some theorists now believe they have found ways of pushing back even further, to the ultimate question: what came before the big bang? To do it, they have had to take on one of the greatest challenges in physics: the marriage of Einstein's theory of space, time and gravity, general relativity, with quantum theory, which describes the subatomic world. Only then can they hope to describe conditions at the big bang, when all space and time was compressed into a volume far smaller than a proton.

Early attempts to unify the two theories are starting to reveal some intriguing hints. Recent calculations suggest that close to the big bang, the fabric of space and time was so contorted that it flipped gravity into reverse, producing a repulsive force. If correct, this would mean that the big bang wasn't the start of the universe at all. Instead, it was merely a "big bounce", the latest in an endless series stretching back into the infinite past.

Kamere sonde Feniks zabilježile su na Marsu objekat koji izgleda kao kamen koji se premješta s mjesta na mjesto pod uticajem sile nepoznatog porijekla.

Premještanje objekta je očigledno prema tragu koji ostavlja kamen na tlu.

Trag nije u obliku prave linije nego relativno složen. Kamen je najmanje tri puta izmijenio pravac kretanja. Ostalo kamenje koje se nalazi u blizini je nepokretno, saopštila je NASA.

Priroda sile koja premješta kamen nije potpuno jasna.

Pretpostavlja se da je mogla biti izazvana vjetrom, pritiskom gasova iz motora sonde Feniks, neposrednim mehničkim ili drugim dejstvom aparature sonde ili nekim nepoznatim uzrocima.

Kamere sonde Feniks zabilježile su na Marsu objekat koji izgleda kao kamen koji se premješta s mjesta na mjesto pod uticajem sile nepoznatog porijekla.

Premještanje objekta je očigledno prema tragu koji ostavlja kamen na tlu.

Trag nije u obliku prave linije nego relativno složen. Kamen je najmanje tri puta izmijenio pravac kretanja. Ostalo kamenje koje se nalazi u blizini je nepokretno, saopštila je NASA.

Priroda sile koja premješta kamen nije potpuno jasna.

Pretpostavlja se da je mogla biti izazvana vjetrom, pritiskom gasova iz motora sonde Feniks, neposrednim mehničkim ili drugim dejstvom aparature sonde ili nekim nepoznatim uzrocima.
ima li neki izvor, slika,link...ili si ovo od Bosnica pokupio?

e izvini stvarno sam zaboravio da stavim link. nema slike, al je objavljena i na b92 i na PCNEN danas, a kolko sam svatio zvanicno je saopstenje NASA-e...

B92 (http://www.b92.net/info/vesti/index.php?yyyy=2008&mm=10&dd=03&nav_id=321821)

PCNEN (http://www.pcnen.com/detail.php?module=2&news_id=32862)

a inace "nista neobicno, ima i kod nas na zemlji takvih kamenja..." :)

Uspješno lansiranje Sojuza k ISSu

http://www.astronomija.co.yu/astronautika/iss/2008/turista/soyuz_tma_small.jpg

12. oktobrau 09:01 po našem vremenu s Ruskog raketodroma Baikonur smještenog u Kazahstanu uspješno je ka Međunarodnoj svemirskoj postaji (ISS) lansiran svemirski brod Sojuz. TMA-13. Pored dvojice profesionalnih astronauta, rusa Yuri Lonchakova i amerikanca Mikea Fincke, treće mjesto u Sojuzu pripalo je astronautu-turistu Richardu Garriottu koji je za ovo svemirsko zadovoljstvo platio 30 milijuna USD. Richard, 47. svoje je bogatstvo stekao kao uspješni dizajner računalnih igara u SAD.

Njegov otac Owen Garriott (77) bio je profesionalni NASAin astronaut. Tijekom 1973. proveo je šesdeset dana u tadašnjoj američkoj orbitalnoj stanici Skylab. Pri lansiranju Sojuza, Owen je boravio u kontrolnom centru misije nedaleko Moskve kako bi ispratio sina u svemir, u Rusiji će ostati do njegova povratka, a za to vrijeme ima dogovorene susrete s bivšim ruskim astronautima.

Gerriott će u svemiru boraviti do 23. oktobra kada se zajedno s članovima dosadašnje, 17. ekspedicije, komandantom Sergeijem Volkovim i letnim inženjerom Olegom Kononenko, vraća na Zemlju u svemirskom brodu Sojuz TMA-12.

Kao kuriozitet spomenimo zanimljivost kako je i astronaut Sergei Volkov također sin od bivšeg ruskog astronauta Aleksandra Volkova, veterana dugotrajnih svemirskih letova.

Novopristigla posada na ISS (tkz. 18. ekspedicija) Lonchakov i Fincke instalirati će nove dijelove iznimno važnog sustava za odražavanje života te izvršiti mnogobrojne radove kako bi se ISS pripremila za povećanje permanentnih članova posade na šestero astronauta od svibnja naredne godine. Tijekom narednih šest mjeseci, koliko će Lonchakov i Fincke ostati u svemiru, očekuje ih prihvat nekoliko transportnih brodova tipa Progres, pilotiranog Sojuza te američkih raketoplana.

(16.10.2008.)